Hericium Coralloides Tür Ansiklopedisi
Lion's Mane'in dallanmış mercan benzeri akrabası: Hericium coralloides. H. erinaceus ile yapısal ve kimyasal farklar, doğal habitat profili.
İçindekiler
Hericium coralloides, aslan yelesiyle (H. erinaceus) aynı cinsten, dallanan mercan biçimli bir mantardır. Dalların ucundan aşağı doğru kısa dişçikler sarkar; şapkası yoktur. Bu sayfa türün yapısı, yetiştirilmesi, besin bileşimi ve kimyası üzerine kaynağı gösterilmiş kayıtları bir araya getirir.
Bilimsel sınıflandırma ve yapı
Tür, Basidiomycota bölümünde Hericiaceae familyasında yer alır. Aslan yelesinin tek parça, top biçimli meyve gövdesinin yerine çok dallı bir iskelet kurar ve dişçikler bu dalların altına dizilir.
Pallua ve ark. (2012) olgun bir meyve gövdesini manyetik rezonansla üç boyutlu olarak modelledi; FTIR ve MALDI görüntülemeyle de dokuları kimyasal içeriklerine göre ayırdı. Model, steril dokuya ayrılan kütle ile spor üreten yüzey arasındaki oranın ilk kez hesaplanmasına imkân verdi.
Türün kromozom düzeyindeki ilk genomu 2024'te yayımlandı: 13 kromozom, 43,6 Mb büyüklük ve yüzde 54 GC oranı (Meng ve ark., 2024).
Yetiştirme
Ko ve ark. (2005) yedi Hericium türünü talaş substratında karşılaştırdı. H. coralloides miselinin en hızlı geliştiği katkı soya unu oldu. Yüzde 20 pirinç kepeği eklenmiş meşe talaşında H. coralloides dahil dört tür meyve verdi; bu dört türün biyolojik verimi yüzde 26 ile 70 arasında ölçüldü. Yazarlar, verimi suş seçiminin belirlediğini not eder.
Li ve ark. (2025) Tibet Platosu'ndan toplanan yabani bir suşu kültüre aldı. Misel gelişimi en iyi 30 °C'de, pH 7,0'da, karbon kaynağı fruktoz ve azot kaynağı maya özütü olduğunda ilerledi. Zhu ve ark. (2024) ışık rengini denedi: mavi ışık altında meyve gövdeleri daha beyaz, daha büyük ve daha çok dişçikli gelişti, verim kırmızı ve beyaz ışıktakinden yüksek çıktı.
Besin bileşimi
Aynı Tibet suşunun kurutulmuş meyve gövdesinin 100 gramında 15,4 g protein, 34,7 g diyet lifi ve 3,5 g yağ ölçüldü. Amino asitler içinde en bol bulunan glutamik asit, ardından aspartik asitti (Li ve ark., 2025).
Bileşikler: laboratuvar kayıtları
Wittstein ve ark. (2016) meyve gövdesinden daha önce tanımlanmamış üç molekül ayırdı ve bunlara corallocin A, B ve C adını verdi; yapıları benzofuranon ve izoindolinon iskeletlidir. Üçü de insan astrosit hücre hattında (1321N1) sinir büyüme faktörü ya da beyin kaynaklı nörotrofik faktör ifadesini artırdı. Bu bir hücre kültürü bulgusudur, insanda bir sonuç ölçülmemiştir. Sinir büyüme faktörünün ne olduğu NGF nedir yazısında anlatılıyor.
Aslan yelesinin miselinden tanınan erinasinler bu türün kültüründe de ölçüldü. Smith ve ark. (2025) beş Hericium suşunu sıvı kültürde karşılaştırdı; erinasin A ve P'nin en yüksek derişimleri bir H. coralloides suşunda (DAOMC 251017) bulundu. Genom çalışmasında da terpenoid sentezinde görev alan genler miselde, taslak ve meyve gövdesine göre daha yüksek düzeyde ifade ediliyordu (Meng ve ark., 2024). Bu molekül ailesi için erinasin nedir ve siyatan diterpenoidleri yazıları.
Kim ve ark. (2018) türün kültür sıvısından üç yeni bileşik ve daha önce bilinen spirobenzofuranı ayırdı. Dört bileşik ABTS radikal testinde 29 ile 66 µM arasında IC50 değerleri verdi; bu bir test tüpü ölçümüdür.
Türkiye ve yabani toplama
Türün Türkiye'deki yayılışını gösteren bir kayıt bu sayfanın kaynakları arasında yer almıyor. Doğadan toplanan mantarlarda tür tanıma ve güvenlik çerçevesi Türkiye'deki yabani mantarlar sayfasındadır.
İlgili okumalar
Bilimsel referanslar
Kim, J.Y. et al. (2018). New antioxidants from the culture broth of Hericium coralloides. J Antibiot (Tokyo), 71(9), 822-825. PMID 29773898. DOI 10.1038/s41429-018-0067-6.
Ko, H.G. et al. (2005). Comparative study of mycelial growth and basidiomata formation in seven different species of the edible mushroom genus Hericium. Bioresour Technol, 96(13), 1439-44. PMID 15939270. DOI 10.1016/j.biortech.2004.12.009.
Li, Y. et al. (2025). Domestication Cultivation and Nutritional Analysis of Hericium coralloides. J Fungi (Basel), 11(11), 785. PMID 41295165. DOI 10.3390/jof11110785.
Meng, K. et al. (2024). Chromosome-Scale Genome and Transcriptomic Analyses Reveal Differential Regulation of Terpenoid Secondary Metabolites in Hericium coralloides. J Fungi (Basel), 10(10), 704. PMID 39452656. DOI 10.3390/jof10100704.
Pallua, J.D. et al. (2012). Morphological and tissue characterization of the medicinal fungus Hericium coralloides by a structural and molecular imaging platform. Analyst, 137(7), 1584-95. PMID 22158509. DOI 10.1039/c1an15615b.
Smith, A.V. et al. (2025). Polysorbate 80 Differentially Impacts Erinacine Production Profiles in Submerged Cultures of Hericium. Molecules, 30(13), 2823. PMID 40649339. DOI 10.3390/molecules30132823.
Wittstein, K. et al. (2016). Corallocins A-C, Nerve Growth and Brain-Derived Neurotrophic Factor Inducing Metabolites from the Mushroom Hericium coralloides. J Nat Prod, 79(9), 2264-9. PMID 27588730. DOI 10.1021/acs.jnatprod.6b00371.
Zhu, Y. et al. (2024). Yield increment and transcriptome response caused by blue light treatment in Hericium coralloides. BMC Genomics, 25(1), 1244. PMID 39719598. DOI 10.1186/s12864-024-11108-1.
Bu içerik bilgilendirme amaçlıdır, tıbbi tavsiye niteliği taşımaz. Herhangi bir sağlık kararı almadan önce hekiminize danışınız. Fonksiyonel mantarlar ilaç değildir ve hastalıkların tedavisinde kullanılamaz.
Atıf yapılan kaynak: 8 | Yöntem: Editöryel Politika | Referanslar: Bibliyografya
