Agaricus bitorquis: Kültür, Genetik ve Agaritin

A. bitorquis 1968'de kültüre alındığında, o güne kadar yetiştirilen tek mantar olan A. bisporus'tan ilk ayrıldığı nokta sıcaklık isteğinin yaklaşık 5 °C daha yüksek olmasıydı (Fritsche, 1976). Aynı cinsten iki mantarın bu kadar yakın ama bu kadar farklı olması, A. bitorquis'i hem ıslahçılar hem de genetikçiler için bir karşılaştırma modeli yaptı.

A. bisporus ile temel farklar

Erken ıslah literatürü iki tür arasındaki farkları açık biçimde sıralar. A. bitorquis'in bazidyumları iki yerine dört spor taşır; bu yüzden tek spordan elde edilen kültürler kısırdır ve sistematik çaprazlama uygun ıslah yöntemi olarak öne çıkar (Fritsche, 1976). Hifler klamp bağlantısı oluşturmadığı için tek çekirdekli ve çift çekirdekli misel mikroskopla ayırt edilemez; uyumlu eşleşmeler ancak agar üzerindeki gelişme biçiminden tanınabilir (Fritsche, 1976). Bazidyumun ve klamp yapısının ne olduğu bazidyum nedir ve klamp bağlantısı nedir yazılarında anlatılıyor.

Aynı kaynak türün ıslaha getirdiği özellikler arasında virüs dayanımını, baskıya dayanımı, kolay hasadı ve daha uzun raf ömrünü sayar (Fritsche, 1976). Denemelerde bazı tek spor kültürü kombinasyonları ebeveyn yabani tiplerden anlamlı ölçüde yüksek verim verirken bazı kombinasyonlar anlamlı ölçüde düşük kalmıştır (Fritsche, 1976). Virüs sorununun kültür mantarındaki karşılığı La France hastalığı yazısında, iki türün öteki üyesi ise Kültür Mantarı (Agaricus bisporus) sayfasında.

Çekirdek, mitokondri ve genetik parmak izi

Kısıtlama parçası uzunluk polimorfizmi (RFLP) ile yapılan erken bir çalışmada incelenen yedi A. bitorquis izolatının her biri hem birbirinden hem de her ticari kültür mantarı A. brunnescens suşundan ayırt edilebilmiştir (Castle ve ark., 1987).

Türün çekirdek davranışı da alışılmış kalıbın dışında. Birçok bazidyomisette eşleşen iki misel arasında çekirdekler iki yönde göç eder, A. bitorquis'te ise çekirdek göçü seyrek görülmüştür (Hintz ve ark., 1988). Bir eşleşmede göç tek yönlü gerçekleşmiş; alıcı taraftan elde edilen dikaryon her iki ebeveynin çekirdeğini ama yalnız alıcının mitokondrisini taşımıştır (Hintz ve ark., 1988). Aynı çekirdeklere fakat farklı sitoplazmalara sahip hücre karışımından gelişen meyve gövdeleri mitokondri tipi bakımından kimerik çıkmış ve bunların sporlarında mitokondri aktarımı bir tip lehine sapma göstermiştir (Hintz ve ark., 1988). Çekirdeklerin hif birleşmesi sonrası nasıl yer değiştirdiği anastomoz ve dikaryon yazılarında.

İki tür arasında melez elde etme girişimleri de var. Novozyme 234 ile hazırlanan protoplastların birleştirilmesiyle A. bisporus ile A. bitorquis arasında türler arası füzantlar elde edilmiş, seçim için antifungal işaretleyiciler geliştirilmiştir (Singh ve ark., 2007).

İlk tam genom

Türün ilk tam genomu ve mitokondri genomu Illumina NovaSeq ile Nanopore PromethION platformları birlikte kullanılarak dizilenmiş ve açıklanmıştır (Zhao ve ark., 2023). Genom verisi üzerinden eşleşme tipi ve karbonhidrat aktif enzimlerle ilişkili aday genler belirlenmiş, sitokrom P450 üyeleri bazidyomiset P450'leriyle birlikte kümelenerek sınıflandırılmıştır (Zhao ve ark., 2023). Karşılaştırmalı genom ve mitogenom analizleri A. bisporus ile türler arası farkları ortaya koymuş, metabolit ağı analizi de iki türün meyve gövdelerinin kimyasal bileşim ve içerik bakımından ayrıldığını göstermiştir (Zhao ve ark., 2023).

Örtü toprağı bakterileri ve primordiyum

A. bisporus steril örtü toprağında ya da Petri kabında primordiyum oluşturamadığı için bakteri etkisini ölçmek zordur; bir çalışma bu nedenle A. bitorquis'i model olarak kullanmıştır (Colauto ve ark., 2016). A. bisporus üretiminden alınan örtü katmanlarında Pseudomonas cinsi bakteri popülasyonunun yüzde 75-85'ini oluşturmuş, bunların yüzde 12'si Pseudomonas putida olarak tanımlanmıştır (Colauto ve ark., 2016). Canlı P. putida A. bitorquis miseliyle etkileştiğinde primordiyum oluşumunu uyarmış, kimyasal ya da fiziksel işlemle öldürülmüş bakteri süspansiyonları ise bu etkiyi göstermemiştir (Colauto ve ark., 2016). Örtü katmanının kültür mantarındaki işlevi örtü toprağı nedir yazısında.

Sinekler ve akarlar

İspanya'daki çiftliklerde yapılan bir izleme çalışmasında misel yiyen akar Microdispus lambi, A. bitorquis üretiminin yetiştirme substratlarında dikkate değer düzeylere hiçbir dönemde ulaşmamıştır (Navarro ve ark., 2020). Buna karşılık bu akarı taşıyan phorid sineği Megaselia halterata, A. bitorquis üretiminde bir zararlı olarak kaydedilmiş ve A. bitorquis çiftliklerinde A. bisporus çiftliklerine göre daha sık bulunmuştur (Navarro ve ark., 2020). Yaz üretiminde A. bitorquis substratından çıkan sinekler akar taşımamış, yazarlar bu türün üretiminin akarın A. bisporus çiftliklerindeki yayılımını azaltmak için entegre zararlı yönetiminde kullanılabileceğini öne sürmüştür (Navarro ve ark., 2020). Konunun ayrıntıları mantar sinekleri ve mantar akarları yazılarında.

Bileşim: glukan, aroma ve agaritin

Sıcak su özütünden elde edilen suda çözünür bir polisakkaritin yalnız D-glukozdan oluştuğu, tekrarlayan biriminin (1→6) bağlı β-D-glukopiranoz olduğu NMR ve metilasyon analiziyle belirlenmiştir (Nandan ve ark., 2008). Aroma tarafında taze A. bitorquis, A. bisporus'a göre 5-7 kat fazla 1-okten-3-ol içermiş; kurutulmuş ve konserve örneklerde bu bileşik az bulunmuştur (Dijkstra, 1976). Molekülün mantar kokusundaki yeri mantar kokusunun kimyası yazısında.

Aynı çalışmada A. bitorquis ile öteki kültür Agaricus'u arasında agaritin içeriği bakımından anlamlı fark bulunmamış, bileşik şapka yüzeyinde ve lamellerde yoğun, sapta düşük çıkmıştır (Schulzová ve ark., 2002). Bileşiğin kimyası ve pişirmeyle değişimi agaritin nedir yazısında ele alınıyor.

Bilimsel referanslar

Castle, A.J. et al. (1987). Restriction fragment length polymorphisms in the mushrooms Agaricus brunnescens and Agaricus bitorquis. Appl Environ Microbiol, 53(4), 816-22. PMID 2907275. DOI 10.1128/aem.53.4.816-822.1987.

Colauto, N.B. et al. (2016). Pseudomonas putida Stimulates Primordia on Agaricus bitorquis. Curr Microbiol, 72(4), 482-8. PMID 26742772. DOI 10.1007/s00284-015-0982-8.

Dijkstra, F.Y. (1976). Studies on mushroom flavours. 3. Some flavour compounds in fresh, canned and dried edible mushrooms. Z Lebensm Unters Forsch, 160(4), 401-5. PMID 987665. DOI 10.1007/BF01106331.

Fritsche, G. (1976). What potentialities does the four-spored mushroom "Agaricus bitorquis (Quél.) Sacc." offer to the breeder? Theor Appl Genet, 47(3), 125-31. PMID 24414532. DOI 10.1007/BF00274941.

Hintz, W. et al. (1988). Nuclear migration and mitochondrial inheritance in the mushroom agaricus bitorquis. Genetics, 119(1), 35-41. PMID 17246425. DOI 10.1093/genetics/119.1.35.

Nandan, C.K. et al. (2008). Structural characterization of a water-soluble beta-(1-->6)-linked D-glucan isolated from the hot water extract of an edible mushroom, Agaricus bitorquis. Carbohydr Res, 343(18), 3120-2. PMID 18851845. DOI 10.1016/j.carres.2008.09.019.

Navarro, M.J. et al. (2020). Cultivation of Agaricus bitorquis mushroom as an strategy for the Integrated Pest Management of the myceliophagous mite Microdispus lambi. Pest Manag Sci, 76(9), 2953-2958. PMID 32237042. DOI 10.1002/ps.5840.

Schulzová, V. et al. (2002). Influence of storage and household processing on the agaritine content of the cultivated Agaricus mushroom. Food Addit Contam, 19(9), 853-62. PMID 12396396. DOI 10.1080/02652030210156340.

Singh, R.I. et al. (2007). Formation of interspecies fusants of Agaricus bisporus and Agaricus bitorquis mushroom by protoplast fusion. Indian J Microbiol, 47(4), 369-72. PMID 23100692. DOI 10.1007/s12088-007-0066-y.

Zhao, C. et al. (2023). The First Whole Genome Sequencing of Agaricus bitorquis and Its Metabolite Profiling. J Fungi (Basel), 9(4), 485. PMID 37108939. DOI 10.3390/jof9040485.

Bu içerik bilgilendirme amaçlıdır, tıbbi tavsiye niteliği taşımaz. Herhangi bir sağlık kararı almadan önce hekiminize danışınız. Fonksiyonel mantarlar ilaç değildir ve hastalıkların tedavisinde kullanılamaz.

Atıf yapılan kaynak: 10  |  Yöntem: Editöryel Politika  |  Referanslar: Bibliyografya